ԷՐԻԿvsԱՆԻ

մեն ինչ սկսվեց համալսարանում, լռեց ուղիղ 10 տարի և նորից պայթեց ֆուտբոլային առաջնության օրերին։ Մեր պատմությունը գրվեց մինչև լույս ձգվող զրույցների, ընկերական բարձր ծիծաղի և Beatles փաբի դիմաց արված առաջին (այն ժամանակ դեռ հումորային) առաջարկության արանքում։

Մեր ճակատագիրը վերջնականապես որոշվեց սեղանի ֆուտբոլի շուրջ։ Երբ մեր ընկերներից մեկը պայման դրեց, որ հաղթողն է որոշելու հարսանիքի օրը, խաղն ավարտվեց նախապես պայմանավորված ոչ ոքիով. այդ օրը հաղթեց ԸՆԿԵՐՈՒԹՅՈՒՆԸ։ Բայց երբ եկավ վերջնական որոշում կայացնելու՝ վճռորոշ 11-մետրանոցների պահը, պայմանը մեկն էր. «Եթե հաղթում է Էրիկը՝ ասում եմ ԱՅՈ, եթե հաղթում եմ ես՝ մնում ենք ընկերներ»։

Էրիկը հաղթեց 10:1 հաշվով. սիմվոլիկ թվեր, որոնց գումարը՝ 10+1=11, արդեն իսկ հուշում էր օգոստոսի 11-ի մասին։

Մենք հասցրեցինք միմյանց առաջարկություն անել երկու անգամ։ Իմ խենթ ծրագրերից մեկն այն էր, որ Վարդավառի Սիմֆոնիկ ֆոլկ համերգի ժամանակ հենց բեմից առաջարկություն անեմ, բայց ի վերջո որոշեցի շատ չշփոթեցնել Էրիկին, և դա արեցի ավելի սպոնտան՝ առավոտյան և ծնկաչոք։ Իսկ դրան հաջորդեց Ախթալայի վանքը, Պատարագից անմիջապես հետո՝ տեղում գնված ամենաթանկ մատանիով արված Էրիկի առաջարկությունը։

Մենք նախևառաջ լավագույն ընկերներ ենք, և քանի որ ես գժվում եմ պենալտիների համար ու միշտ երազում եմ, որ խաղն ավարտվի ոչ ոքի՝ դրանց հասնելու համար, մենք որոշեցինք այլևս չսպասել և կյանքի գլխավոր խաղը միանգամից տեղափոխել ամենաթեժ փուլ՝ 11-մետրանոցների հարվածաշար։